Asides

Lieven vertelt hoe hij de dialoog ervoer

Wat mij van het dialoog het meest is bijgebleven zijn de boos makende verhalen van hoe terechte hoop in de toekomst van immigranten, snel kan veranderen in het misbruik van goedhartig vertrouwen. Het was ontroerend en prachtig om te horen hoe vrijheid kon voelen voor iemand die dat jaren niet gekend heeft, en tegelijk ook verontrustend om je te bedenken dat je voor de helft niet weet wat er, achter de deuren van ambassades, achter het glas van kassen, en in de overvolle huizen van gastarbeiders, allemaal nog meer plaatsvindt. 

We kregen de verhalen te horen van gastarbeiders die op onmenselijke manieren worden gedowngrade tot niets minder dan slaven. Ook moesten wij wat bijdragen door te vertellen over onze aanrakingen met arbeidsintensiviteit en moderne slavernij. Ik vertelde over mijn jeugd in Kenia en hoe ik woonde tussen de theevelden waar, dag in dag uit, dezelfde mensen stonden te zwoegen en de zware manden op hun rug vulde met thee. Ze kregen vrijwel niks betaald en werden slecht behandeld. Na deze verhalen van iedereen en vooral die van het slachtoffer, die ook mij erg emotioneerde, voelde ik me vooral erg hypocriet. Niet alleen zat ik lekker thee te drinken, ik besefte mij ook voor het eerst dat ik er nooit bewust van geweest dat die schokkende misstanden niet alleen ver weg plaatsvonden. Ik had altijd problemen in dit land blindelings gerelateerd aan Kenia: “wat hebben arbeiders hier nou te klagen?” De ernst van de situatie zoals ik het hoorde van die onschuldige schoonmaakster uit Vietnam gaf me een gevoel van schuld, maar gaf me ook motivatie om er iets aan proberen te doen samen met mijn klasgenoten, en de verhalen te delen.

Impressie dialoog Meer lezen »

Madrid glas in lood raam

Kernwapenboete

Het is koud bij het Paleis van Justitie op 10 november. En ook leven en oordeel vergaan je door de snelweg die een hoofdader van het verkeer in en uit Den Haag vormt. Maar toch ontstaat een aardig groepje die het samen met Mariam van der Veen volhoudt tot zij naar binnen mag om berecht te worden. Mensen van het Haags Vredes Initiatief, Jeannette Noelhuis en Christian Climat Action. Er mogen slechts twee mensen de rechtszaal mee in vanwege Covid, maar zo weinig roept wel vragen op. We ontvouwen onze spandoeken en protestvlaggen, want het is weer zover. De staat klaagt iemand aan vanwege een miniem vergrijp bij een antikernwapendemonstratie die op aswoensdag jl plaatsvond. Ze waagde het, net als een paar anderen, een tekst in houtskool te schrijven op de muur van het Ministerie van Defensie. Het was met de as van aswoensdag, dat eerder door een kerkelijke viering was heengegaan. Dat mocht niet, ze werd opgeschreven en kreeg een boete. Een heel stel anderen niet. Willekeur van justitie zo vroeg ze zich af? Mariam is arts in opleiding en komt er vooruit dat ze christen is. Het is ronduit potsierlijk haar van ‘baldadigheid’ te beschuldigen, want dat is de aanklacht. Een processie demonstratie die volstrekt vreedzaam, deels in gebed voor het ministerie, verliep. Eigenlijk werd toen duidelijk dat de staat niet kan omgaan met een religieus getint protest. De vele uniformen van marechaussee en politie staken schril af tegen de monnikspijen van de bidders. Ze pakt minimale aanleidingen aan met een veroordeling maar informeerde de kamer nooit officieel over de oneindige dreiging die besloten ligt in de opslag van kernwapens in Volkel, waarover Nederland niet eens de zeggenschap heeft, wel de Amerikanen. Wie is dan baldadig? Een vlek van een woord tegenover een apocalyptische dreiging. Mariam komt eerder naar buiten dan verwacht. Ze heeft haar verdediging zelf gevoerd en wordt veroordeeld, maar omdat ze student is hoeft ze slechts de helft te voldoen. Toch nog 150 euro. We betalen het met z’n allen. Maar eerlijk is eerlijk, de rechter was het wel met haar eens dat kernwapens niet kunnen. Maar de kou blijft.

Henk Baars

Kernwapenboete Meer lezen »

Scroll naar boven